Ik weet het niet

posted in: Geen categorie | 0

Terugkijkend zie ik dat ik eind juni het meest recente bericht hier heb geschreven. In de tussentijd heb ik wel geschreven, maar niet gedeeld. Het voelt kwetsbaar op het moment. De therapie heb ik inmiddels afgerond. Dat voelt goed en tegelijk ook alsof een grote steun en focus weg is gevallen. Met mensen om me heen ben ik aan het zoeken naar meer en eerder delen om te voorkomen dat emotie te hoog oploopt. Dit is een mooi en rijk proces. Het helpt duidelijk niet alleen mij, maar geeft ook ruimte voor verdieping van relaties doordat de mensen om me heen ook meer delen.
De focus ligt nu minder op het eten. Deels fijn, en deel lastig omdat het wel aandacht blijft vragen om goed te gaan. Om te blijven zien wanneer ik eten inzet om iets niet te voelen, en wanneer iets gewoon lekker is. De focus ligt nu veel meer op wat wil ik nu, en specifiek rond het werkvlak. Begin januari start ik een traject met een coach om uit te zoeken hoe ik beter balans kan houden op werk, maar ook om te onderzoeken welk werk bij me past. Ik merk een verlangen om mezelf meer als priesteres neer te zetten, een verbinding met het spirituele en het leveren van een bijdrage aan een wereld waarin ik wil leven. Een verlangen waarvan ik nog niet weet hoe ik dit vorm ga geven. Wat logisch is aan het begin van een traject natuurlijk. Tegelijk voel ik een ongeduld, een impuls om dit nu te willen doen. Een onrust die me afleidt van het zijn met de ruimte van ik weet het niet waarin de dingen kunnen ontstaan. Gister was ik met lief bij ‘t Solse Gat, waar ik kon zakken in het gevoel. Waar ik kon voelen dat ik in de grote vragen van het leven goed kan zijn met ik weet het niet. Waar ik kon voelen dat dat voor mij raakt aan het zijn van priesteres. Waar ik het verlangen kon voelen om de delen in mezelf te verbinden in zijn. En waar dat ontstond in het moment.

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.